Απλά Μαθήματα Εθνικής Ταυτότητας

Απλά Μαθήματα Εθνικής Ταυτότητας

Ακούμε συχνά ορισμένους συμπολίτες μας να διακηρύττουν ότι οι έννοιες του Έθνους, της Πατρίδας, της θρησκευτικής κληρονομιάς , της πολιτιστικής ταυτότητας κ.τ.ο. είναι «ξεπερασμένες». Ως δικαιολογία άλλοι μεν επικαλούνται μία νεφελώδη παγκοσμιοποίηση, άλλοι θυμίζουν την συμμετοχή μας στην Ευρ. Ένωση και άλλοι αναμασούν παρωχημένα συνθήματα ενός μαρξίζοντος διεθνισμού. Η διεθνής, όμως, πραγματικότητα, άλλα μάς διδάσκει και διαψεύδει τους αρνητές της εθνικής ταυτότητας, της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής αξιοπρέπειας. Και στην Ευρώπη και εκτός Ευρώπης οι λαοί που σέβονται τον εαυτό τους ρυθμίζουν την εσωτερική και εξωτερική τους πολιτική με γνώμονα την αξία του Έθνους και της εθνικής ταυτότητος . Ας θυμηθούμε ορισμένα πρόσφατα γεγονότα.
Η τελετή ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου μάς οδηγεί σε λίαν ενδιαφέροντα συμπεράσματα. 40 χρόνια μετά από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο κατά των θρησκευτικών παραδόσεων της Κίνας, βλέπουμε τους Κινέζους να εξαφανίζουν κάθε αναφορά στον Μάο Τσε Τουγκ και αντιθέτως να αναφέρονται τιμητικά στην θρησκευτική κληρονομιά της χώρας τους. Ο Μάο έλειπε τελείως από την τελετή. Αντιθέτως ήταν παρούσα η Πατρίδα, την οποία ύμνησαν από την αρχή της τελετής με το τραγούδι που τραγούδησε -ως γνωστόν με την φωνή άλλου κοριτσιού- η μικρή συμπαθής Κινέζα. Ο Κομφούκιος, τον οποίο προσπάθησε να γκρεμίσει ο Μάο, είναι και αυτός παρών στην πολιτιστική ζωή της Κίνας. Η Κινεζική κυβέρνηση έχει ιδρύσει το Ινστιτούτο «Κομφούκιος» με σκοπό την διάδοση της κινεζικής γλώσσας στο εξωτερικό. Στόχος του Ινστιτούτου είναι να δημιουργήσει πολλά παραρτήματα σε όλο τον Κόσμο και να γίνει κάτι αντίστοιχο με το Βρετανικό Συμβούλιο και το Ινστιτούτο Γκαίτε. Συμπέρασμα: Οι έννοιες της Πατρίδας και της θρησκευτικής κληρονομιάς παραμένουν σταθερές, ενώ ο Μάο που ενέπνευσε πολυάριθμους «επαναστάτες» ανά την Υφήλιο πέρασε στα αζήτητα!
Ερχόμαστε τώρα στην Ευρώπη: Όπως μάς πληροφορεί η γαλλική εφημερίδα LE FIGARO (13-8-2008), με την τροποποίηση του γαλλικού Συντάγματος, η οποία ενεκρίθη από την Βουλή και την Γερουσία στις 21-7-2008, θεσπίσθηκε ειδική διάταξη για την κρατική στήριξη και προστασία της παγκοσμίου γαλλοφωνίας. Η Γαλλία αναλαμβάνει να διατηρεί ειδικούς πολιτιστικούς δεσμούς και να καλλιεργεί την συνεργασία και την αλληλεγγύη με χώρες, οι οποίες χρησιμοποιούν την γαλλική γλώσσα. Οι Γάλλοι θεωρούν την γλώσσα τους θεμελιώδες στοιχείο πολιτιστικής ταυτότητας και επιπλέον την αξιοποιούν για να διαφημίσουν διεθνώς τον πολιτισμό τους και να αναπτύξουν την διπλωματία τους. Την ίδια ώρα βλέπουμε στην Ελλάδα και στην Κύπρο να υποβαθμίζεται η γλωσσική παιδεία των νέων μας και παρατηρούμε θλιβερά ελλείμματα ελληνογνωσίας από δημοσιογράφους του γραπτού και ηλεκτρονικού Τύπου.
Η υποστήριξη της γαλλοφωνίας δεν έχει μόνο πολιτιστική διάσταση. Φαίνεται ότι έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Μία κατ’εξοχήν γαλλόφωνη εθνική ομάδα είναι οι Βαλλόνοι του Βελγίου, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη με τους Φλαμανδούς (Ολλανδόφωνους). Ο βελγικός συνεταιρισμός κλονίζεται συθέμελα και ήδη αρχίζουν να γίνονται δημόσιες συζητήσεις για την πιθανότητα διασπάσεως του Βελγίου σε δύο κράτη. (Ερώτημα: Και οι Βρυξέλλες που φιλοξενούν τους ευρωενωσιακούς θεσμούς τί θα γίνουν; Ίσως πόλη –κράτος με ειδικό καθεστώς Wink

. Και πάλι καταφεύγουμε στην LE FIGARO (29-7-2008) για να πληροφορηθούμε ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση το 49% των Βαλλόνων δήλωσαν ότι αν διαλυθεί η Βελγική Ομοσπονδία θέλουν να ενωθούν με τη Γαλλία. Χρήσιμο μάθημα για τους οπαδούς των Ομοσπονδιακών κατασκευασμάτων και ειδικά για τους κ.κ. Χριστόφια και Ταλάτ: Η εθνική ταυτότητα και το εθνικό συναίσθημα πολλές φορές είναι τόσο ισχυρά που απειλούν να κλονίσουν τα δυαδικά η πολυεθνικά ομοσπονδιακά κράτη. Παρά τις αφελείς δοξασίες των πάσης φύσεως διεθνιστών, η αξία του Έθνους, της ιστορικής συνείδησης, της πολιτιστικής ταυτότητας παραμένουν οι ισχυρότεροι παράγοντες των διεθνών σχέσεων.
Και επειδή βρισκόμαστε στην Ευρώπη ας έλθουμε λίγο πιο κοντά στα σύνορά μας. Στις 13 Αυγούστου τ.έ. η Σλοβενία ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει την ένταξη της Κροατίας στην Ε.Ε. αν η κυβέρνηση του Ζάγκρεμπ δεν αποδεχθεί ορισμένες συνοριακές ρυθμίσεις υπέρ των Σλοβένων. Ναι, αγαπητοί φίλοι. Η Ευρώπη, την οποία επικαλούνται ως πρόσχημα οι οπαδοί του εθνομηδενισμού και των υποχωρήσεων, βρίθει παραδειγμάτων εθνοκεντρικής εξωτερικής πολιτικής. Η Σλοβενία, αν και συνυπήρξε με τους Κροάτες εντός της Αυστρουγγαρίας και εντός της Γιουγκοσλαβίας, απειλεί να αφήσει εκτός Ευρ. Ενώσεως τους γείτονες εξ αιτίας μιας μικρής συνοριακής διαφοράς. Άρα κάλλιστα και πολύ ... ευρωπαϊκά πράττει η ελληνική κυβέρνηση που απειλεί να αφήσει τα Σκόπια εκτός Ε.Ε. και ΝΑΤΟ λόγω ονόματος και ιστορικών πλαστογραφιών. Και ακόμη καλύτερα θα πράξει η επίσημη διπλωματία μας αν επιδείξει την ίδια πυγμή προς την Τουρκία.
Αυτά τα λίγα παραδείγματα ήσαν τελείως ενδεικτικά. Θα βρείτε πολλά άλλα αν μελετήσετε την διεθνή επικαιρότητα. Τελικά καταλήγω να πιστεύω ότι μόνο στην Ελλάδα προβάλλονται με τόση ένταση οι απόψεις που αποδομούν τις αξίες του Έθνους, της ιστορικής συνέχεις και της Ορθόδοξης θρησκευτικής μας κληρονομιάς. Είμαι βέβαιος ότι οι αποδομητές αποτελούν απλώς μία θορυβώδη μειοψηφία και ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων ανά την Οικουμένη συνεχίζει να σέβεται τις εδραίες αξίες που μας βοήθησαν να αντισταθούμε στην ... παγκοσμιοποίηση των Ρωμαίων, των Σταυροφόρων, των Οθωμανών και των διαφόρων ολοκληρωτισμών.

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Προέλευση κειμένου
_________________

Η ψυχραιμία και η επιμονή φέρνουν νίκες.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΌ...ΑΝ ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΝΏ ΜΑ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΚΗ ΕΝΟΙΑ..ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ..ΔΙΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΡΩΜΑΙΟΙ..ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ..ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ.......AΛΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΈΡΕΤΑΙ ΣΤΑ BLΟGS...ΑΥΤΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΑ ΣΥΖΗΤΆΝΕ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟΙ..Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ......ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ....

Δεν καταλαβαίνω την διαφωνία σου, δηλαδή οι Ρωμαίοι δεν ήταν κατακτητές, δεν ισοπέδωσαν αρκετές περιοχές της Μακεδονίας που ξέρω και ποιος ξέρει ποιές άλλες ακόμη;
Τότε γιατί δεν είμαστε και τούρκοι;
_________________

Η ψυχραιμία και η επιμονή φέρνουν νίκες.

Οι πηγές προσφέρουν μια ξεκάθαρη εικόνα και
ομολογουμένως χρειάζεται επίπονη προσπάθεια για να στηρίξει κάποιος μια
αντίθετη άποψη.Όλες οι πηγές που διαθέτουμε μας οδηγούν στη διαπίστωση
ότι το όνομα "Έλλην" είχε ήδη χάσει την εθνική-φυλετική του σημασία
στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Στο τεράστιο χωνευτήρι της
πολυφυλετικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όλοι οι λαοί απέχτησαν σταδιακά
"ρωμαϊκή συνείδηση". Δεν είναι εδώ ο κατάλληλος χώρος για να εξετάσουμε
το πώς συνέβηκε αυτό. Σημασία έχει ότι συνέβηκε. Χωρίς αμφιβολία, ο
πολιτισμός αυτής της αυτοκρατορίας ήταν βαθύτατα επηρεασμένος από την
κλασική και ελληνιστική παράδοση. Ήταν κατά κάποιο τρόπο η οικουμενική
ολοκλήρωση αυτού που διαδραματίστηκε αλλά δεν πρόλαβε να
πραγματοποιήσει ο Μέγας Αλέξανδρος, να εγκαταστήσει δηλαδή μόνιμα την
ελληνική παιδεία σε όλο το πλάτος του γνωστού κόσμου. Σύγχρονοι ξένοι
ιστορικοί δέχονται ότι τελικά η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρξε κράτος
ελληνιστικό, ενώ άλλοι φτάνουν να μιλάνε για "Ελληνικό Ελληνισμό" και
"Λατινικό Ελληνισμό".<21> Γι’ αυτό άλλωστε οι "ελληνικές"
αντιδράσεις στους Ρωμαίους κατακτητές φθίνουν με τον καιρό και
οπωσδήποτε εκλείπουν μετά τον πρώτο π.Χ. αιώνα. Μετά την πτώση του
ελληνιστικού βασιλείου της Κλεοπάτρας το 30 π.Χ., δεν αναφέρονται
αντιρωμαϊκές εξεγέρσεις, πράγμα που δείχνει ότι οι Έλληνες αισθάνονταν
άνετα μέσα σ’ αυτό τον εξελληνισμένο περίγυρο που επιπλέον τους
πρόσφερε επί εκατοντάδες χρόνια μια πολυπόθητη ειρήνη και ασφάλεια.

Με τον καιρό, την ίδια ταύτιση έννιωσαν και οι
Ρωμαίοι. Απόδειξη το ότι ένας μεγάλος αυτοκράτοράς τους, ο Κωνσταντίνος
ο Α', διάλεξε για νέα συμπρωτεύουσα το Βυζάντιο, μια καθαρά "ελληνική"
πόλη σε ελληνόφωνο χώρο. Αν οι Ρωμαίοι αισθάνονταν διαφορετικοί και
αντίπαλοι των Ελλήνων, δε θα μετέφεραν βέβαια εκεί, σε "εχθρικό" χώρο,
τη συμπρωτεύουσά τους. Όμως το 320 μ.Χ., πεντακόσια χρόνια μετά την
κατάληψη της Ελλάδας, τέτοιες φυλετικές διαφορές ήταν πλέον ολότελα
ανύπαρκτες.

Η λέξη "Έλλην" είχε ήδη αποκτήσει καθαρά θρησκευτικό
περιεχόμενο και ταυτιζόταν με την έννοια του ειδωλολάτρη. Φαίνεται πώς
αυτή η μεταβολή είχε ήδη αρχίσει να συντελείται τον πρώτο
μεταχριστιανικό αιώνα, πολύ πριν ο Χριστιανισμός γίνει η επίσημη
θρησκεία του κράτους. Στο Ευαγγέλιο του Μάρκου διαβάζουμε για κάποια
γυναίκα που ήρθε στο Χριστό όταν αυτός βρισκόταν κοντά στην Τύρο η
οποία, λέει ο ευαγγελιστής, ήταν "Ελληνίς, Συροφοινίκισσα τω γένει"
(Μάρκου, 7,26). Όπως σωστά σημειώνει ο Χρήστου, εφ’ όσον ήταν
Συροφοινίκισσα εθνικά, το "Ελληνίς" δηλώνει το θρήσκευμά της.<22>
Λίγα χρόνια μετά το 300 μ.Χ., ο Μέγας Αθανάσιος, ελληνόφωνος ο ίδιος
και Πατριάρχης Αλεξανδρείας, της κατ’ εξοχήν ελληνιστικής πόλης, γράφει
"Λόγο κατά Ελλήνων". Αν η λέξη δήλωνε ακόμα το ελληνικό έθνος, το
πράγμα θα ήταν εντελώς παράδοξο: το μεγάλο ελληνιστικό κέντρο στρεφόταν
εναντίον - ποίου; Το ίδιο βλέπουμε αργότερα σε λόγους του Χρυσοστόμου,
που ήταν τέκνο μιας άλλης μεγάλης ελληνιστικής πόλης, της Αντιόχειας. Η
λέξη "Έλληνες" δηλώνει τους ασεβείς, τους ειδωλολάτρες.

Ούτε είναι σωστό το επιχείρημα ότι η λέξη έχασε την
εθνική σημασία της με τη βία, επειδή τη χρησιμοποίησαν οι Χριστιανοί
για τους αντιπάλους τους. Κατ’ αρχήν, όπως προκύπτει από το χωρίο του
ευαγγελιστή Μάρκου που παραθέσαμε, η μεταβολή είχε συμβεί πριν οι
Χριστιανοί αποκτήσουν οποιαδήποτε εξουσία. Επιπλέον, όπως σωστά
σημειώνει η Μαντουβάλου, οι κατ’ εξοχήν εχθροί και διώκτες των
Χριστιανών ήταν οι Ρωμαίοι. Ωστόσο αυτό δεν εμπόδισε τους Χριστιανούς
κατοίκους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να συνεχίσουν να λέγονται
Ρωμαίοι.<23> Επομένως πρέπει να συμπεράνουμε ότι το όνομα "Έλλην"
είχε ήδη χάσει την εθνική του σημασία την εποχή της επικράτησης του
Χριστιανισμού, ανεξάρτητα από το τί έλεγαν οι Χριστιανοί. Οι Χριστιανοί
βρήκαν, δεν δημιούργησαν τη νέα έννοια.

Από κεί και ύστερα, σ’ όλο το Μεσαίωνα, η λέξη
"Έλληνας" σήμαινε τον ειδωλολάτρη. Με αυτή τη σημασία τη συναντούμε
μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, για παράδειγμα, σε
μια ομιλία του σε κάποιο χωριό έλεγε: "Και εγώ αδελφοί μου, οπού
αξιώθηκα και εστάθηκα εις αυτόν τον άγιον τόπον τον αποστολικόν, δια
την ευσπλαγχνίαν του Χριστού μας, εξέταξα πρώτον δια λόγου σας και
έμαθα πώς με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού, δεν
είστενε Έλληνες, δεν είστενε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είστενε
ευσεβείς ορθόδοξοι χριστιανοί...". <24>

Το εθνικό όνομα των προγόνων μας όλα αυτά τα χρόνια
είναι "Ρωμαίοι" ή στη δημώδη "Ρωμηοί". Σε όλες ανεξαιρέτως τις πηγές η
αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης αυτοαποκαλείται "Ρωμαϊκή" ή
"Ρωμανία" στη δημώδη, και ο αυτοκράτοράς της, μέχρι και τον Κωνσταντίνο
Παλαιολόγο, "βασιλεύς Ρωμαίων". Για περίεργους λόγους, όμως, αυτό το
ξεκάθαρο γεγονός, αμφισβητείται από ορισμένους σύγχρονους ερευνητές οι
οποίοι προσπαθούν να κατασκευάσουν τα προσωπικά τους ιδεολογήματα.

Έχει προβληθεί, για παράδειγμα, η αντίρρηση ότι για
τον πολύ κόσμο δε χάθηκε η εθνική σημασία της λέξης Έλληνας, και ότι το
"Ρωμαίοι" που συναντούμε σε όλες τις πηγές είναι απλώς η επίσημη
ονομασία των πολιτών του κράτους, κάτι που είχε επιβληθεί από πάνω, και
όχι αυτό που πραγματικά πίστευαν για τον εαυτό τους οι κάτοικοι της
"Ελλάδας". <25>

Όπως όμως παρατηρεί εύστοχα η Μαντουβάλου, αν
συνέβαινε κάτι τέτοιο, πώς δικαιολογείται η χρήση του ονόματος
"Ρωμαίοι" (Ρωμηοί) επί Τουρκοκρατίας, μετά την κατάλυση του Ρωμαϊκού
κράτους;<26> Οι "Έλληνες", υπήκοοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας
πλέον, δε θα είχαν λόγο να χρησιμοποιούν το όνομα των κατακτητών
Ρωμαίων και να αυτοαποκαλούνται Ρωμηοί. Εκτός κι αν αισθάνονταν
Ρωμαίοι... Και η αλήθεια βέβαια είναι ότι αισθάνονταν και το γνώριζαν,
άσχετα με το τί προπαγάνδιζαν οι δυτικοευρωπαίοι. Από τα αναρίθμητα
παραδείγματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν θα παραθέσουμε ορισμένα,
απλώς ενδεικτικά. Όλα προέρχονται όχι από λόγιους και διανοούμενους
αλλά από τον απλό λαό.

Το τί πίστευε για τους "Έλληνες" ο πολύς κόσμος,
πριν φωτιστεί από τους δυτικοευρωπαίους, το έχει καταγράψει ο Ι. Θ.
Κακριδής στην πολύτιμη λαογραφική μελέτη του "Οι αρχαίοι Έλληνες στη
νεοελληνική λαϊκή παράδοση".<27> Πολύ συνοπτικά, ο απλός λαός
μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα πίστευε ότι οι Έλληνες ήταν κάποιος
αρχαίος ειδωλολατρικός λαός γιγάντων - έτσι εξηγούταν και η ύπαρξη των
τεράστιων μνημείων που αφθονούσαν στον τόπο μας. Τους αρχαίους αυτούς
τους θαύμαζε για τη δύναμή τους (στήν Κεφαλληνία του 19ου αιώνα ο
Κακριδής αναφέρει ότι υπήρχε η έκφραση "μωρέ, σαν Έλληνας είναι
τούτος!" <28> ), αλλά πάντως δεν ταυτιζόταν μαζί τους. Άλλωστε,
επειδή προφανώς δεν υπήρχε περίπτωση σύγχυσης με κάποιο τωρινό λαό,
τους ονόμαζε "Έλληνες" και όχι "αρχαίους Έλληνες".

Στα Σφακιά του 19ου αιώνα λέγανε πώς "απάνω στη
Σαμαριά είναι παλιά χώρα των Ελλήνων. Εδακεί ετελειώσανε οι Ελλήνοι.
Και λέγουνε οπώς έχει εκεί θησαυρό, όμως δεν εβρέθηκε". <29> Στη
Θεσπρωτία, του 20ου αιώνα μάλιστα, οι γιαγιάδες έλεγαν μια ιστορία που
άρχιζε ως εξής: "τά χρόνια τα παλιά ζούσαν στα μέρη αυτά άλλης λογής
άνθρωποι, οι Ελληνες (....) οι Έλληνες δεν έμοιαζαν με τους σημερινούς
ανθρώπους. Ήταν ψηλοί σαν τα κυπαρίσια...".<30> Χαρακτηριστικό
είναι το ηπειρώτικο τραγούδι του 19ου αιώνα: "Η Αγγελική της Κούμαινας
έχει άντρα παλικάρι, σαν Έλληνας έχει τσαμπά και στήθια σά λιοντάρι"
<31> (τσαμπά: μακριά μαλλιά). Γνωστό είναι και το δημοτικό
τραγούδι που λέει "Η μάνα του ήταν Χριστιανή κι ο κύρης του ήταν
Έλλην...". Ο Κακριδής αναφέρει συνολικά 85 διηγήσεις ή φράσεις απ’ όλα
τα μέρη της Ελλάδας όπου οι "Έλληνες" έχουν παραμείνει στη λαϊκή μας
παράδοση με τη σημασία που αναφέραμε.

Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι δυτικοευρωπαίοι
γνώριζαν το αληθινό μας όνομα και δε δίσταζαν να το αναφέρουν, όταν δεν
κατευθύνονταν από άλλες σκοπιμότητες. Έτσι το 1713, σε μια εποχή δηλαδή
για την οποία τα σχολικά μας βιβλία διδάσκουν ότι οι Ρωμαίοι έχουν
χαθεί πριν 1200 χρόνια, ο Βενετός τυπογράφος της πρώτης έκδοσης του
"Ερωτόκριτου" γράφει ότι τυπώνει αυτό το βιβλίο "παρακινημένος από την
διάπυρον αγάπην και ευλάβειαν οπού παιδιόθεν έχω προς το ένδοξον γένος
των Ρωμαίων". Ο ίδιος δηλώνει ότι είναι "Ιταλικός και της γλώσσης
ολότελα ανήξευρος", αλλά παρά ταύτα προσπάθησε να τυπώσει βιβλία "τά
οποία ως τώρα και από άλλους Ρωμαίους και Ιταλικούς τυπογράφους
ετυπώθησαν, αλλά και τα ασυνήθιστα και χρησιμώτερα, οπού υπό τινα
Ρωμαίον δεν έγιναν". Ο πρόλογος κλείνει με παράκληση προς τους
"άρχοντες Ρωμαίους" να προσφέρουν τυχόν χειρόγραφα στον εκδότη ώστε να
τυπώσει αργότερα μια βελτιωμένη έκδοση. <32> Στο ίδιο το ποίημα
διαβάζουμε το δίστιχο:

"Στους περαζόμενους καιρούς που οι Έλληνες ορίζα
κι οπού δεν είχε η πίστη τως θεμέλιο μηδέ ρίζα"
(στ.Α 19-20).

Οι στίχοι αυτοί βρίσκονται σε απόλυτη συμφωνία με τη
λαϊκή παράδοση, όπως την κατέγραψε ο Κακριδής: υπήρχε κάποτε μια εποχή
κατά την οποία κυβερνούσαν οι "Έλληνες", όχι οι "αρχαίοι Έλληνες" αλλά
οι "Έλληνες", κάποιοι άλλοι από μάς, οι οποίοι είχαν μια πίστη χωρίς
θεμέλιο και ρίζα, ήταν δηλαδή άθεοι και ειδωλολάτρες.

Για μερικές ακόμη αποδείξεις της χρήσης του ονόματος
"Ρωμαίοι - Ρωμηοί" ας γυρίσουμε πιο παλιά. Τετρακόσια χρόνια νωρίτερα,
τον 14ο αιώνα, ο ανώνυμος ανθέλληνας συγγραφέας του "Χρονικού του
Μορέως" γνώριζε πολύ καλά ότι οι αντίπαλοι των Λατίνων, οι κάτοικοι της
"Ελλάδας", είναι οι Ρωμαίοι. Ορίστε δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα του
"Χρονικού":

"Ποίος ν’ ακούση πώποτε Ρωμαίου να έχη πιστέψει
δι’ αγάπην γαρ ή δια φιλίαν ή δια καμίαν συγγένειαν;
Ποτέ Ρωμαίου μη εμπιστευτής δια όσα και σού ομνύει
όταν θέλει και βούλεται του να σε απεργώση,
τότε σε κάμνει σύντεκνον ή αδελφοποιτόν του,
ή κάμνει σε συμπέθερον δια να σε εξολοθρέψη"
(στίχοι 3932-3937). <33>

Ή όταν ο μισέρ Τζεφρές (Βιλλεαρδουίνος) αφέντης του Μορέως γράφει στο βασιλιά της Πόλης Ρομπέρτο (de Courtenay, 1221-1228):
"Κι αν χρήζη τα φουσάτα του, ομοίως και το κορμί του,
όταν ορίζη και χρειαστή, να ένι εις ορισμόν του,
νά ένι μετ’ αυτόν ενομού και να κρατούν την μάχην,
νά κουγκεστίζουν τους Ρωμαίους με τα φουσάτα οπού έχουν"
(κουγκεστίζουν: κατακτούν, στίχοι 2564-2567). <34>

Για το τελευταίο παράδειγμά μας ας γυρίσουμε άλλα
τριακόσια χρόνια πίσω, στον 11ο αιώνα. Στο μεγάλο έπος με το οποίο
"αρχίζει η νεοελληνική λογοτεχνία", τον "Διγενή Ακρίτα", ο συγγραφέας,
αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς, δεν υποψιάζεται ότι είναι Έλληνας
(ούτε και "βυζαντινός", αλλά σ’ αυτό θα αναφερθούμε στο επόμενο
κεφάλαιο). Στην αρχή-αρχή ακόμα, ο Άραβας αμηράς φέρεται ότι "ακριβώς
γαρ ηπίστατο την των Ρωμαίων γλώτταν"<35> και έτσι είχε τη
δυνατότητα να συνομιλεί με τους αντιπάλους του. Στη συνέχεια, ένα από
τα αδέρφια που ήρθαν να ζητήσουν την κόρη που απήγαγε ο αμηράς
μονομαχεί μαζί του καί, καθώς πλησιάζει προς τη νίκη, οι υπόλοιποι
Σαρακηνοί συμβουλεύουν τον αμηρά: "Αγάπην επιζήτησον, τον δε πόλεμον
άφες. Ο Ρωμαίος δεινός εστί, μη σε κακοδικήση".<36>

Κατά τη γνώμη μας, τα παραδείγματα από τον "Διγενή
Ακρίτα" είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτα γιατί προέρχονται από ένα έργο που
διαδραματίζεται στα όρια της αυτοκρατορίας, στον Ευφράτη, και όχι στην
πρωτεύουσα. Δείχνουν λοιπόν ότι και οι επαρχιακοί πληθυσμοί πίστευαν
ότι είναι Ρωμαίοι και όχι οτιδήποτε άλλο. Σέ συνδυασμό με τα όσα
παραθέσαμε παραπάνω και με τις πληροφορίες που έχουμε από όλες τις
"επίσημες" πηγές (ιστορίες, κρατικά έγγραφα) είναι ολοφάνερο ότι οι
πρόγονοί μας καλούνταν Ρωμαίοι-Ρωμηοί παντού. Επομένως η άποψη, την
οποία διατυπώνει ο Χρήστου και άλλοι ερευνητές, ότι το "Ρωμαίοι" ήταν
απλώς το επίσημο όνομά τους, ενώ οι ίδιοι προτιμούσαν κάποιο άλλο
(Έλληνες; Γραικοί Wink

είναι παντελώς αβάσιμη.

Οι πρόσφατοι πρόγονοί μας, λοιπόν, δεν ήξεραν ότι
είναι Έλληνες. Γνώριζαν ότι είναι Ρωμηοί, και ότι η πατρίδα τους
ονομάζεται Ρωμανία, όπως φαίνεται από διάφορα δημοτικά τραγούδια (π.χ.
στον "Θρήνο της Κωνσταντινουπόλεως": "Ω Θεέ, να τόχαν πολεμάν και οι
Ρωμαίοι ούτως, ποτέ να μην εχάνασιν λέγω την βασιλείαν", ή στο γνωστό
τραγούδι του Πόντου "η Ρωμανία επάρθεν"). Επίσης στον "Διγενή Ακρίτα",
όπου ως μοναδικό όνομα του κράτους αναφέρεται δεκάδες φορές το
"Ρωμανία". Για παράδειγμα:

"επήρε τους αγούρους του ο αμηράς ευθέως
εις Ρωμανίαν υπέστρεφε δια την ποθητήν του.
Όταν δε κατελάμβανε μέρη της Ρωμανίας,
λευθέρωνεν άπαντας ούς είχεν αιχμαλώτους". <37>

Την καθομιλούμενη γλώσσα τους την ονόμαζαν
"ρωμαίικη" για να την αντιδιαστείλουν από την αρχαία ελληνική την οποία
ονόμαζαν απλώς "ελληνική". Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν μεταφράσεις από
αρχαίες μορφές της γλώσσας στη δημώδη που αναφέρουν ότι μεταφράζουν
"από την ελληνικήν εις την ρωμαίικη".

Ο μεγάλος πρόδρομος του δημοτικισμού Δ. Καταρτζής
διαφωνώντας με όσους έγραφαν σε αρχαΐζουσα γλώσσα, σημείωνε το 1783:
"κάθε συγγραφή που κάμουμε στα ελληνικά είν’ ένα είδος μετάφρασις που
κάμουμ’ απτά ρωμαίκα, που πάντα διανοούμε, στα ελληνικά, που διανοούμε
μόν’ όταν πιάσουμε κονδύλι".<38> Επομένως "τό να φρονή κανείς πώς
η ελληνική και η ρωμαίκια είναι μία γλώσσα και όχι δύο είναι ενάντιο
στον ορθό λόγο".<39> Αντίστοιχα, οι Δ. Φιλιππίδης και Γρ.
Κωνσταντάς που συνέγραψαν τη "Γεωγραφία Νεωτερική" το 1791 σημειώνουν
στην παρουσίαση των ευρωπαϊκών γλωσσών πώς "η Ρωμέϊκη γλώσσα η αλόγως
και αμαθέστατα καταφρονουμένη από μερικούς, έχει μεγάλη συγγένεια με
την Ελληνική, και είναι μια θυγατέρα της οπού σχεδόν την ομοιάζει
επειδή όλες σχεδόν αι λέξεις είναι από την Ελληνική". <40>

Γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν λεξικά, από την
Τουρκοκρατία και αργότερα, με τίτλο "Γαλλικά-Ρωμαϊκά", "Ιταλικά -
Ρωμαϊκά", κλπ.<41> Καί, για να μην υπάρχει η παραμικρή περίπτωση
αμφιβολίας, υπάρχουν και λεξικά, όπως το "Λεξικόπουλο" του Simon
Portius (Παρίσι, 1635), που είναι "Ρωμαϊκό - Ελληνικό - Λατινικό". Στο
λεξικό του Portius, η λατινική λέξη "fabula", για παράδειγμα,
μεταφράζεται στην ελληνική ως "μύθος" και στη ρωμαϊκή ως "παραμύθι".

Όπως ήταν φυσικό, "Ρούμ - Ρωμαίους" μας ονόμασαν και
οι Σελτζούκοι Τούρκοι που άρχισαν να κατακτούν εδάφη της αυτοκρατορίας
από τον 11ο αιώνα, όπως "Ρουμ" μας αποκάλεσαν και οι Οθωμανοί. Τη χώρα
που κατέκτησαν την ονόμασαν "Ρούμ-ιλί" ("χώρα των Ρωμαίων") και από κει
προέρχεται η λέξη Ρούμελη που μέχρι το 1912 δήλωνε όλη την ευρωπαϊκή
Τουρκία (σχεδόν το σύνολο των Βαλκανίων), και όχι μόνον την Στερεά
Ελλάδα, όπως μπορεί να διαπιστώσει κάποιος στους χάρτες της εποχής. Τα
παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τη χρήση αυτού του ονόματος είναι
αναρίθμητα. Ενδεικτικά ας αναφέρουμε το φιρμάνι που έβγαλε ο Βεζύρης
τον Απρίλιο του 1821, μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου,
προς τον Τούρκο νομάρχη Αδριανουπόλεως. Σ’ αυτό, το Πατριαρχείο
αναφέρεται ως "η εν Κωνσταντινουπόλει Πατριαρχεία των Ρωμαίων" και η
επανάσταση του 1821 ως "το κίνημα το παρασκευαζόμενον μεταξύ του
Ρωμαϊκού Έθνους".<42> Οι Τούρκοι γνώριζαν δηλαδή και αυτοί, όπως
και μεις, ότι είχαν κατακτήσει Ρωμαίους - Ρωμηούς. Ακόμη και σήμερα, οι
Ρωμηοί της Πόλης αποκαλούνται "Ρούμ" από τους Τούρκους. Αφού όμως οι
νεοέλληνες προτίμησαν να αλλάξουν το εθνικό τους όνομα, οι Τούρκοι
επωφελήθηκαν και μας ονόμασαν "Γιουνάν", διαφοροποιώντας έτσι τους
Ρωμηούς της Πόλης από τους ομοεθνείς τους της Ελλάδας.

Κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο, θα πρέπει να τονίσουμε
ότι η όλη συζήτηση για την εθνική μας ονομασία δεν είναι απλώς
νομιναλιστική. Το όνομα "Ρωμαίοι" αντιστοιχούσε σε μια εθνική συνείδηση
διαφορετική απ’ αυτήν που συναντούμε στους δυτικούς λαούς, διαφορετική
απ’ αυτήν που μεταφέρθηκε στο ελληνικό κρατίδιο μετά το 1830. Στο
δεύτερο τμήμα της μελέτης μας θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε τις
βασικές συνιστώσες αυτής της "ρωμαίικης εθνικής συνείδησης" η οποία,
κατά μεγάλο μέρος, χάθηκε στη διάρκεια 160 χρόνων ελεύθερου βίου. Τους
τελευταίους δυο αιώνες δόθηκε σκληρός αγώνας από δυτικοθρεμένους
λόγιους, τύπου Κοραή, για την εξαφάνιση της ρωμαίικης συνείδησης καί,
παρά τις αντιδράσεις, το όνομα "Ρωμηοί" τελικά παραμερίστηκε.

Η σύγκρουση των δύο ρευμάτων κατέληξε σε μια
σύνθεση, τα θεμέλια της οποίας έθεσε ο Κ. Παπαρρηγόπουλος με τη
μνημειώδη "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους". Εκεί η βυζαντινή περίοδος
ενσωματώθηκε στη διαχρονική πορεία του ελληνικού έθνους και
δημιουργήθηκε η νεοελληνική εθνική ιδεολογία της αδιάσπαστης συνέχειας
της φυλής. Ωστόσο, το κομπλεξικό αναμάσημα δυτικών ιδεών του
Διαφωτισμού συνεχίστηκε από πολλούς λόγιους, με αποτέλεσμα την
παραποίηση και κατασυκοφάντηση της μεσαιωνικής μας Ιστορίας. Ακόμη και
στις μέρες μας, στα 1975, ο πολυδιαβασμένος και πολυδιαφημισμένος
Γιάννης Σκαρίμπας έγραφε: "η αγωνία του ελληνικού έθνους δεν είχε
αρχίσει από την άλωση της Πόλης.... αλλά πολλούς πριν από την άλωση
αιώνες, από τη συντριβή της στρατιωτικής ισχύος των Αθηνών από την
Μακεδονική δυναστεία (Φίλιππο και Μεγαλέξανδρο) στη μάχη της
Χαιρώνειας". Και παρακάτω: "Ο (Κων.) Παλαιολόγος ήταν Έλληνας; Ήταν ο
Μέγας Αλέξανδρος "Αθηναίος"; Φυλετικά, καμιάν δεν είχαμε αναμεταξύ μας,
συγγένεια. Ήσαν και οι δυο καταχτητές μας". <43>

Επηρεασμένο από παρόμοιες ιδέες, μεγάλο τμήμα του
ελληνικού λαού θέλει σήμερα να αρνείται τη φυσική του συνέχεια από το
"Βυζάντιο" και εξακολουθεί να συγχέει τον σκοταδιστικό δυτικό μεσαίωνα
με την ελληνορθόδοξη Ρωμανία. Γι’ αυτό και θεωρήσαμε σκόπιμο να
σκιαγραφήσουμε στο 5ο και 6ο κεφάλαιο της μελέτης μας ορισμένες από τις
θεμελιώδεις διαφορές "Βυζαντίου" και Δύσης κατά τη μεσαιωνική περίοδο.
Άλλωστε, αν και η επίσημη Ιστορία μας ενσωματώνει τη βυζαντινή περίοδο,
η εθνική μας ζωή κυριαρχείται επί δύο αιώνες από μια ακατάσχετη
αρχαιολατρεία η οποία φαντάζει κωμική ακόμη και στα μάτια των όποιων
φίλων μας στη Δύση. Όταν μάλιστα οι νεοέλληνες, παρασυρμένοι από την
αρχαιολατρεία τους, πιστεύουν ότι μπορούν να υπερασπιστούν τα εθνικά
τους δίκαια μόνο με επιχειρήματα από την εποχή του Περικλή και του
Μεγαλέξανδρου, το αποτέλεσμα αγγίζει τα όρια του εθνικά επικίνδυνου.

Οπωσδήποτε σήμερα, στα 1994, δεν τίθεται θέμα
σύγκρουσης των δύο εθνικών μας ονομασιών. Έχουν άλλωστε πλέον και οι
δυο το ίδιο ακριβώς νόημα. Θα πρέπει, όμως, να γνωρίζουμε ότι,
ιστορικά, ο όρος "Ρωμηός" καλύπτει κάτι ευρύτερο από το "Έλληνας", και
βέβαια το "Ρωμαίος" προκαλεί διαφορετικούς συνειρμούς από το "Έλληνας"
τόσο σε μας όσο και στους ξένους. Επιπλέον, αν σκοπός μας είναι να
ορίσουμε την εθνική μας ταυτότητα, η λέξη "Έλληνας" δεν μπορεί να
αποδώσει την πλατύτερη σημασία της λέξης "Ρωμηός" για τη μεσαιωνική
περίοδο και την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η λέξη "Έλληνας", που
επανήλθε ως εθνική μας ονομασία τον 19ο αιώνα, είναι δημιούργημα της
εποχής του Διαφωτισμού και της ανάπτυξης των εθνικισμών στην Ευρώπη.
Αντίθετα, όπως θα δούμε παρακάτω, οι Ρωμηοί ήταν περήφανοι πολίτες ενός
υπερεθνικού κράτους που ενσωμάτωνε διάφορα έθνη διαμέσου του ελληνικού
πολιτισμού και επεκτεινόταν πολύ πέρα από τα όρια της αρχαίας ή της
νεώτερης Ελλάδας. Επεκτεινόταν όχι ως κατακτητής, αλλά ως φορέας της
μιας Οικουμενικής Χριστιανικής Αυτοκρατορίας πάνω στη γη.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ,,-------ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Στα μέρη μας παραδοσιακά οι Έλληνες ονομάζονταν- αυτοαποκαλούνταν γρκαικοί, τι θυμάμαι πολύ καλά από τους παππούδες μου.

Πάντως Εθνικοί θύλακες εθνικοί= κατά τους χριστιανοιύς οι ειδωλολάτρες, αυτοί που λατρέυαν τους παλιούς θεούς, υπήρχαν σε διάφορα σημεία του Ελληνικού χώρου μέχρι και αρκετούς αιώνες χριστιανοποίησης του πληθυσμού, και τι να πούμε ότι ο χριστιανισμός δεν θα μπορούσε να εξαπλωθεί αν δεν δανείζονταν των Εθνικών ιεροτελεστίες το πνεύμα και την ηθική.

Μάλλον το ρωμαίοι επικράτησε δια πυρός και σιδήρου και ενός ισοπεδετισμού της εποχής με την διάδοση της τότε καινούριας θρησκείας.

Αν πάρουμε την γλώσσα σαν το καλύτερο δείγμα συνέχειας, στα πιο απίθανα και απομονωμένα χωριά ανά την Ελλάδα άκουσα όχι μόνο λέξεις αλλά και ολόκληρες προτάσεις με την λεγόμενη αρχαΐζουσα φόρμα από απλούς βιοπαλαιστές που δεν είχαν την δυνατότητα να σπουδάσουν. Μήπως είναι δείγμα ότι η ρωμαισινοκρατία δεν μπόρεσε να περάσει απολύτως;;;

Από ότι ξέρω το Ρωμιός επικράτησε μεν σε μεγάλο μέρος των πληθυσμών μέσω της θρησκείας , μήπως κατά παρόμοιες συνθήκες θα μπορούσα να επικρατήσει και το ραγιάς;;;
_________________

Η ψυχραιμία και η επιμονή φέρνουν νίκες.

ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΣ ΤΙ ΗΤΑΝ -ΕΙΝΑΙ -ΟΙ (( ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ)) ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΑ ΜΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΣΕ ΛΕΩ...!!!!..........ΡΑΓΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ Ο ΥΠΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΓΚΙΑΟΥΡ Ο ΑΠΙΣΤΟΣ..ΟΠΩΣ ΒΕΒΑΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ..... ΕΙΜΑΣΤΑΝ .........ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ.....ΤΟ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΡΩΜΑΙΕ ΕΥΑΓΓΕΛΕ....AVE.. ΕΙΣ ΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΉ-ΧΑΛΚΙΔΑΙΚΗ- ΔΙΑΛΕΚΤΟ...ΧΑΙΡΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ...ΠΑΝΤΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.....Ο ΚΟΡΑΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ -ΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ -ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΛΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΝ ΠΙΕΖΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙ ΝΟΥΡΓΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ...ΕΛΕΓΕ....ΟΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΚΑΙ ΞΑΝΑΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ..!!!! ΔΗΛΑΔΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2100 ΧΡΟΝΙΑ..!!!!!!!ΟΥΤΕ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΔΕΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΊΝΗ ........ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ..!!!!! ΑΝ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟ-ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΟΎΜΑΣΤΕ .....ΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΡΩΜΑΙΟΙ....ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ..ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ...ΑΥΤΟΥΣ ΞΕΣΚΗΣΕ Ο ΝΑΠΟΛΈΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΎΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΥΣ.........AVΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΤΆ ΤΟ ........CVO VANDIS ΟΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ..!!!!ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΟ ΑΣΤΕΙΟ...ΧΕΧΕ...ΑΑΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΒΡΗΚΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΕΡΕΥΝΩΝ ΣΤΗΝ ΒΙΛΛΑ ΤΩΝ ΠΑΠΥΡΩΝ ΤΟ ΣΠΙΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΣΤΗΝ ΗΡΑΚΛΕΙΔΑ ΠΟΛΙ........ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΦΙΛΟΜΑΘΗΣ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΠΥΡΟΙ ...ΟΛΟΙ..!!!!!!! ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΈΝΟΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!!!!!!!ΤΡΟΜΕΡΟ ΕΕΕΕΕΕΕΕΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ..!!!..ΟΧΙ ΟΠΟΙΟΣ ΟΠΟΙΟΣ...ΕΕΕΕΕ........ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΌΜΑΣΤΕ

ΑΦΟΥ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΑΝ ΜΙΑ ΠΌΛΗ ΚΡΑΤΟΣ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ....ΜΕΤΑ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΝΟΝ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΜΕΤΑ ΠΑΡΕΑ....ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΟΙ ΚΟΡΙΝΘΙΟΙ...ΟΙ ΘΗΒΑΙΟΙ..ΟΛΟΙ...ΜΑ ΟΛΟΙ.. ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΜΕ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ.....ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΕΝΑ ΒΕΒΑΙΩΣ...ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ ΚΛΠ ΤΗΝ ΠΕΣΑΝΕ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΟΠΩΣ ΟΙ ΣΥΡΑΚΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟΙ ΑΛΛΟΙ..ΑΠΟ ΠΟΛΕΙΣ ΚΡΑΤΗ.....ΑΥΤΟ ΓΙΝΟΤΑΝ ΟΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ....ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ.....ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΡΑΤΗ.....

Η επιστήμη της Εθνολογίας μελετά τα ιδιαίτερα
χαρακτηριστικά πολιτισμικά γνωρίσματα που παρατηρούνται σ’ ένα
συγκεκριμένο χώρο. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί έχει παρατηρηθή ότι
παίζει σπουδαίο ρόλο ακόμη και στην υγεία του λαού. Από έρευνες που
έχουν γίνει διαπιστώθηκε ότι λαοί που έχουν έναν ιδιαίτερο πολιτισμό,
που κέντρο έχει τον Θεό, διακρίνονται για μικρότερο ποσοστό διαφόρων
αγχοτικών ασθενειών, όπως είναι καρδιοπάθειες κλπ. Οπότε είναι ανάγκη
να δούμε τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της Παραδόσεώς μας.

Πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας ότι η Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία είναι ο ελληνισμός με οικουμενική διάσταση. Γιατί οι
Ρωμαίοι πριν ακόμη καταλάβουν την Ελλάδα, το 146 π.Χ., ήδη είχαν
εκπολιτισθή από τον ελληνικό πολιτισμό. Πολλοί δε από αυτούς ήταν
Έλληνες. Μη ξεχνούμε ότι διάφοροι αρχαίοι φιλόσοφοι, πήγαιναν στην Κάτω
Ιταλία και την Σικελία και παρέδιδαν μαθήματα, ώστε η Κάτω Ιταλία να
ονομασθή Μεγάλη Ελλάδα. Είναι ακόμη γνωστό ότι η περίφημη Ελεατική
Σχολή, της οποίας σοβαρός ηγέτης ήταν ο Παρμενίδης, πήρε το όνομα από
την Ελαία της Κάτω Ιταλίας. Είναι ακόμη γνωστό ότι η νεοπλατωνική
Σχολή, κυρίως ο ηγέτης της Πλωτίνος (3ος αιώνας μ.Χ.) έδρασε στην Ρώμη.
Όταν δε αργότερα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαποτίσθηκε από τον
Χριστιανισμό στην αυθεντική του έκφραση, δηλαδή την Ορθοδοξία, τότε
δημιουργήθηκε ένα ιδιαίτερο πολιτιστικό και πνευματικό μόρφωμα που
λέγεται Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Ρωμηοσύνη). Αυτό ήταν το
όνομα της Αυτοκρατορίας αυτής, ενώ ο όρος Βυζαντινή Αυτοκρατορία δόθηκε
αργότερα από τους Φράγκους ιστορικούς. Πρώτος δε που χρησιμοποίησε
αυτόν τον όρο ήταν ο Ιερώνυμος Βόλφ, το 1562 μ.Χ., με σαφώς πολιτικό
και αιρετικό χαρακτήρα.

Έτσι, στην Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχαν
τρία βασικά γνωρίσματα, ήτοι η ελληνιστική και ελληνική Παράδοση, η
ρωμαϊκή νομοθεσία και η ορθόδοξη πίστη. Οι Ρωμηοί είναι Ορθόδοξοι στους
οποίους η Ορθοδοξία εκφράζεται μέσα από την αρχαία ελληνική ορολογία.
Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι κάτοικοι προέρχονταν από διάφορες
εθνότητες και φυλές, αλλά είχαν κοινά γνωρίσματα, όπως την ελληνική ή
ελληνιστική παράδοση και την Ορθοδοξία. Οι βασικές γλώσσες ήταν δύο,
ήτοι η ελληνική και η λατινική. Οπωσδήποτε υπήρχε και μια πολιτιστική
και γλωσσική ώσμωση και διάφορες επιρροές. Αλλά τα πολιτιστικά και
θρησκευτικά γνωρίσματα ήταν οπωσδήποτε κοινά.

Οι κάτοικοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αισθάνονταν
περίπου ό,τι αισθάνονται σήμερα οι κάτοικοι της Αμερικής, οι οποίοι
ξέρουν πολύ καλά ότι κατάγονται από διαφορετικές εθνότητες, αλλά έχουν
την ίδια πολιτιστική και γλωσσική παράδοση, και φυσικά αισθάνονται ότι
είναι αμερικάνοι, έτσι δεν υπάρχει εθνοφυλετισμός. Βέβαια, στο λεγόμενο
Βυζάντιο τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αφού οι άνθρωποι είχαν κοινή
θρησκευτική ζωή, όπως διαμορφώθηκε από την ορθόδοξη πίστη και λατρεία.

Εκείνο που παρατηρεί κανείς στους κατοίκους της
Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι οι δύο βασικές αρετές, δηλαδή η φιλοθεΐα
και η φιλανθρωπία.

Ποτέ δεν πίστευα ότι οι ΈΛΛΗΝΕΣ αφού σταμάτησαν στον Μέγα Αλέξανδρο ξαναεμφανίστηκαν μετά το 1821, δεν θεώρησα τόσο βλάκα τον εαυτό μου.
Αλλά αφού περάσαμε μια ρωαιοβυζαντινοχριστιανοτουρκοαγγλοαμερικανοκρατία με πολλές καταστροφές επιμένουμε να "αυτοαποκαλούμααστε" ρωμαίοι!!!
Ορέ καίσαρα μου είναι γνωστό ότι οι ρωμαίοι παραδέχτηκαν ότι σκλαβώθηκαν από το Ελληνικό πνεύμα, αν και ισοπέδωσαν πολλές σημαίνουσες Ελληνικές πόλεις. Τι πολιτισμός και αυτός!!!
Γιατί δεν θα μπορούσε να επικρατήσει το γκιαούρ ή το γκιαουριά ή το γκιαουρωσύνη αν άλλοι ισχυροί παράγοντες όπως η θρησκεία βοηθούσαν;
Από την άλλη προτίμησαν τον τούρκο κατακτητή από τους καταραμένους δυτικούς!!!
_________________

Η ψυχραιμία και η επιμονή φέρνουν νίκες.

ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΑΙ.......;

Μετανεοέλληνες σαν το POSTMODERN HELLENES.
_________________

Η ψυχραιμία και η επιμονή φέρνουν νίκες.

Πάντως όσα χρόνια έζησα σε δυτικές χώρες ποτέ δεν άκουσα να λένε ότι οι Ρωμαίοι ήταν Έλληνες, άκουγα μεν ότι ναι αναπτύχθηκε ο μέγας Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στην κατακτητική δεινότητα των Ρωμαίων που τους θεωρούν κάτι διαφορετικό των Ελλήνων.
_________________

Η ψυχραιμία και η επιμονή φέρνουν νίκες.